Nieuwe introductieweekenden op Helios:
13-15 juli 2012

door Arianne Groeneveld

In de zeventiger jaren werd een groepje Japanse militairen ontdekt in de oerwouden van Sumatra. 30 jaar lang hadden ze zich verborgen gehouden, totaal overtuigd dat de tweede wereldoorlog nog niet voorbij was! Ze hadden zich al die jaren schuil gehouden voor de vermeende vijand (die hun vijand al lang niet meer was), dag in dag uit levend in angst en hoop.

Wat een ongelooflijk verhaal. Ik was een twintiger toen ik het hoorde. Het verhaal heeft me toentertijd enorm geraakt, ik kon het gewoon niet loslaten en nog steeds staat het in mijn geheugen gegrifd.

Het was niet alleen die specifieke situatie van die specifieke soldaten die door me heen sneed. De situatie leek te staan voor al die situaties waarin mensen lijden doordat ze denken dat iets op een bepaalde manier is, terwijl dat niet de waarheid is. Wanneer ik mensen begeleid in The Work of Byron Katie duikt het Sumatra verhaal regelmatig op in mijn bewustzijn.

Wanneer we als volwassene onze vrije ruimte kwijtraken, zijn we bijna altijd teruggekeerd naar de “oorlogssituatie” van onze kindertijd. Ook die “oorlog” is al lang voorbij. We zijn volwassen: mooie, krachtige mensen, mensen die in vrijheid kunnen kiezen welke gedachte we willen geloven en welke niet, maar regelmatig gaat toch weer de oude oorlogsfilm draaien in onszelf: we voelen ons dan waardeloos/niet de moeite waard/schuldig, we schamen ons voor wie we zijn en daardoor voelen we ons ellendig en depri. Of we zijn boos en verontwaardigd dat onze partner e.a. ons niet geven wat ons toekomt.
En we gaan ook nog geloven dat het waar is in het hier en nu.

Als we gaan zoeken waar die gedachten vandaan komen dan herinneren wij ons misschien dat soort uitspraken van een van onze ouders of leraren: het bekende cassettebandje in ons hoofd. Maar, geloof het of niet, vaak hebben wij zelf als kind (ook) voor die gedachten gekozen!

Dat zit zo. Als een van je ouders niet liefdevol voor je was of zelfs erger dan dat, dan was dat heel bedreigend. Je was immers totaal overgeleverd aan die ouder en je kon niet ontsnappen. Het idee dat je ouder in een bepaald opzicht niet deugt en dat daar niets aan te doen is, is voor een kind niet te verdragen. Daarom staat hij zichzelf die gedachte niet toe. Die gedachte staat immers voor de opperste machteloosheid.

Daarom koos je er mogelijk voor jezelf te vertellen dat het jouw eigen schuld was dat je ouder niet liefdevol was of je zelfs uitschold/sloeg/vernederde enz. Dat is wel een heel naar idee, maar zo kon je er tenminste wat aan doen: je ouder kon je niet veranderen, jezelf wel. Dat gaf je een gevoel van controle. Als jij maar liever zou zijn, ijveriger, toeschietelijker, dan veranderde die ouder misschien ook wel. Misschien ging je die gedachte nog geloven ook, dat het echt aan jou lag en dat je ouder wel o.k. was!

De gedachte “ik deug niet” (in allerlei varianten) die je als kind aangemaakt hebt om jezelf het gevoel te geven dat je wat aan je benarde situatie kon doen, was toen het beste wat je kon bedenken. Je laatste redmiddel. Het was je wapen in de oorlog van toen.
Maar, lief kind, de oorlog is voorbij! In je volwassen leven zijn die gedachten van toen, dat je niet o.k. bent, niet waar en berokkenen je ze onnoemelijk veel pijn.

Als we jong zijn kunnen we nog niet relativeren. Gedachten die we toen in onszelf hebben gevestigd, zijn rotsvast in onszelf geprogrammeerd.
Toen waren ze het beste dat we konden bedenken, want het gaf ons hoop dat er wat aan de situatie te doen was en hoop hield ons in leven. Maar te denken dat je slecht bent, niet de moeite waard, niet goed genoeg, dom enz. is het in stand houden van een verdedigingsstrategie uit een oorlog die AL LANG VOORBIJ IS!

Tijdens mijn eigen Innerlijk Kind therapeutenopleiding leerden we helende zinnetjes zeggen tegen ons innerlijk kind. Een ervan was: “Ik wil je laten weten dat het 1989 is en dat je niet meer ........... (vul maar in)” Mijn kind vond het altijd weer heerlijk te horen dat “het” voorbij was, die lustte er wel pap van!

Ergens weet je natuurlijk best dat je niet slecht of schuldig enz. bent. Maar als dat vaak toch wel zo voelt, is je innerlijke oorlog echt nog niet voorbij. En, wees eens eerlijk, hoeveel jaren na jouw echte oorlog wil jij nog in de bush bush van jouw innerlijke Sumatra blijven rondzwerven? Is je leven niet te kostbaar voor zo'n voortdurende, zinloze strijd?

Nou, het mijne wel. “Fifty years..... could be enough!” zou Byron Katie zeggen. Voor mij is The Work of Byron Katie een bijzonder verlossende methode voor de diepere heling van het innerlijke kind. Wil je je kind helen dan moet je het opzoeken in zijn geheime verstopplaatsje en hem/haar zelf de verlossende vragen stellen en vervolgens de kans geven zijn eigen ware antwoord te vinden. Dan komt die diepe zucht, dan komen de tranen van bevrijding: dan VOEL je ook echt dat de oorlog voorbij is.
Het is teder werk, The Work met je innerlijke kind. Gevoelig werk. Het lijkt in zo'n weekend even of alles draait om het kind, en dat mag ook. Het uiteindelijke doel is echter dat de volwassene daardoor zijn volledige ruimte kan gaan innemen, zijn volwassen waardigheid en kracht. Het effect van zo'n weekend op je dagelijkse leven daarna kan heel positief zijn.

Aanbevolen boeken:
Byron Katie: Vier vragen die je leven veranderen.
Ingeborg Bosch: Illusies (een fascinerend boek over de verdedigingsstrategieen die mensen gebruiken om zich tegen hun innerlijk kindpijn te beschermen).